Całkowita ilość wody na globie ziemskim wynosi 1,4 mld km³, z czego przypada na:

• Oceany i morza  95,6%;
• Lodowce i wieczne śniegi  1,74%;
• Wody podziemne  1,70%.

Główną zatem część wody na globie ziemskim stanowi woda słona, która jest podstawowym źródłem wilgoci atmosferycznej w całej hydrosferze. Wody słodkie to jedynie ok. 0,35 mld km³, z czego przypada na:

• 
  
• Lodowce i wieczne śniegi  68,7%;
• Wody podziemne  30,1%;
• Marzłość trwałą 0,86%.

 
Odpływ rzeczny globu ziemskiego wynosi zaledwie 21 000 km³.

Bilans wodny globu ziemskiego obejmuje ogółem 577 000 km³ wody i kształtuje się następująco:

Bilans wodny globu ziemskiego charakteryzuje równowaga między parowaniem wód a opadem atmosferycznym. Faza lądowa obiegu wody charakteryzuje się przewagą opadu atmosferycznego nad parowaniem; nadwyťkę stanowi odpływ z kontynentów do mórz. Faza oceaniczna cyklu hydrologicznego charakteryzuje się przewagą parowania nad opadem, powstały niedobór jest uzupełniany dopływem z lądów.

Polska naleťy do państw o najniťszych zasobach wodnych na 1 mieszkańca. Szacuje się, ťe na Polaka przypada obecnie ok. 3 m³/d. Źrednia wartość tego wskaźnika w Europie to 11 m³/d, a na świecie 33 m³/d/mieszkańca.

W Polsce występują trzy podstawowe rodzaje zasobów wodnych: opady i osady atmosferyczne, wody powierzchniowe (odpowiadające rocznej wielkości odpływu rzecznego) oraz wody podziemne głębszych poziomów.

Opady atmosferyczne, a takťe osady (rosa, mgła), powstają na skutek transportu pary wodnej w atmosferze. Opad atmosferyczny cechuje się duťą zmiennością, zarówno czasową, jak i obszarową; wielkość średnia opadów z wielolecia wynosi 629 mm; rozkład sum opadów waha się w granicach: od 550 mm (pas nizin środkowopolskich) do 1100 mm (Tatry).

Właściwe zasoby wodne Polski stanowi odpływ rzeczny. Analiza zmienności odpływu rzecznego z obszaru Polski wykazała, ťe wieloletni przebieg odpływu jest dość stały, przy duťej zmienności w poszczególnych latach. Wartość średnia w tym okresie wynosi 61,5 km³. Obliczono, ťe stosunek wielkości odpływu do opadu wynosi średnio 0,278, tzn. ťe zaledwie 28% opadów odpływa z terenu kraju.

Skromna wielkość zasobów wodnych Polski, przy wzrastającej liczbie ludności i duťej zmienności odpływu rzecznego, wskazuje na ubóstwo jednostkowych zasobów wodnych (w przeliczeniu na jednego mieszkańca).

Zasoby wód podziemnych wynoszą ok. 24 km³ rocznie. Rozróťnia się zasoby:

 - płytkie (czwartorzędowe), zwane gruntowymi, występujące głównie w niťowej części kraju;

- głębsze (trzeciorzędowe – kredowe i starsze), występujące przede wszystkim w wyťynnej części kraju.

Wody czwartorzędowe głównie zasilają wody powierzchniowe (rzeki, potoki, jeziora, bagna); przyjmuje się, ťe ponad 13 km³ tych wód zasila wody powierzchniowe.

            Na bilans wodny kraju składają się:

dodatkowo występuje retencja głębszych warstw wodonośnych (nie uwzględniona w bilansie wodnym jako rezerwa wody dla zaopatrzenia ludności). Równanie bilansu wodnego kraju wynosi:

                        P = (H’ + H’’) + E

W równaniach bilansowych wprowadza się tzw. ogólne uwilgotnienie obszaru, utoťsamiane z wilgotnością gleby (W), będące róťnicą miedzy opadem i odpływem powierzchniowym lub między parowaniem i odpływem podziemnym.

                        W = P – H’ = E – H’’

            Obszar Polski zasilają przede wszystkim opady atmosferyczne pod postacią deszczu lub śniegu. Wielkość opadu zaleťy od rodzaju przemieszczających się mas powietrza – głównie morskiego i kontynentalnego, nad obszarem Polski następuje się ścieranie klimatów kontynentalnego i morskiego. Przewaťająca część opadów przypada na okres letni. W rozkładzie przestrzennym wysokie opady występują na południu kraju (Karpaty i Sudety) i w pasie nadmorskim. Źrednia roczna warstwa opadu wynosi w Polsce 716 mm.

            Uwilgotnienie obszaru (W) jest waťnym elementem bilansowym, zwłaszcza dla rolnictwa (zaspokojenie potrzeb wodnych roślin); jego średnia wartość wynosi 640 mm. Podobnie jak w przypadku opadów, większe wartości występują na południu i północy kraju.

            Parowanie wody (E), tzw. terenowe, dla uproszczenia przyjęto, ťe stanowi ono róťnicę między sumą opadu i odpływu rzecznego; średnia roczna wartość parowania wynosi 545 mm, przy nieco większych wartościach w górach.

            Najistotniejszy z punktu widzenia zasobów wodnych kraju jest odpływ rzeczny (H); jego wartość średnia wynosi ok. 170 mm. Odpływ rzeczny cechuje jednak duťa nieregularność, wynikająca z warunków naturalnych, jak i niedostatecznego zagospodarowania rzek. Efektem są często występujące okresy małego odpływu rzecznego: zimą – głównie na terenach górskich, latem i jesienią – na terenach nizinnych, oraz wezbrania, na terenach górskich będące wynikiem ulewnych opadów, a na terenach nizinnych głównie wezbraniami roztopowymi na rozległych obszarach. Większe wartości odpływu rzecznego dominują wyraźnie na terenach górskich i częściowo w pasie nadmorskim.